شاید ای داستان خیلی خواننده ای نداشته باشد، شاید فوق العاده خسته کننده و بی هیچ جذابیتی از آب در آید، ولی اصلا اهمیتی ندارد!

پسرک سال ها بود که با خودش بود.صبح،شب،خواب بیدار،او و خودش آدم بدی می شدند،او و خودش آدم خوبی می شدند....

یک روز که بیدار شد خودش را شکسته کنار رختخواب دید!بعد دنبال یک خود جهان را زیر و رو کرد اما هیچ کس خودش را به او هدیه نکرد.پسرک تنها و سخت رنجور با اطراف زندگی کرد. از اطراف چیزهایی شنید و دید همه دهشتناک! وحشتناک تر از تصور، پسر خواست به اطرافیان خسیس و خودهاشان چیزی بگوید اما زبانش را بریدند که دست به قلم برد.....

تا این جا کافی است اما حیفم آمد داستان پسرک نا تمام بماند. پسرک بالاخره یک نفر را پیدا کرد که بی هیچ در خواستی خودش را به او داد. کسی که الان این دست ها به خاطرش می نویسند این پلک ها به خاطرش زده می شوند و ای نفس ها به خاطرش کشیده میشوند....

 این ورق های سیاه با خود شکسته ی پسرک تقدیم به توست.

تمام طوفان هایم خاموش شدند دیوانه ی درونم تقابش را برداشته به وضوح چهره اش را می بینم بچه های  احساسم را با دست خودم زیر خاک کردم . انگار زندگیم آخرین قطعه ی این موسیقی حزن انگیز را می خواهد نا تمام بگذارد....

نمی دانم ولی حتما راهی برای فرار هست باید در آرم این پیرهن گلیم را و بار دیگر تن برهنه ام را نظاره کنم شاید هنوز مرکز بدن من همان نقطه ی شروع من باشد....

امیدی هست که باید چشم های خیسم را ببندم تا قامت مه گرفته اش را ببینم....

-نه!

 صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر

عاشق همیشه تنهاست

دست عاشق در دست ترد ثانیه هاست........... 

و عشق

صدای فاصله هاست

فاصله هایی که غرق ابهامند

سهراب

ما،ترس،ابهام

راستی موضوع نوشته ام چی بود؟ روز های طاقت فرسای قبل امتحان که نبود نه اشتباه نکن کابوس شب امتحانم نيست! وای، صبح که پا شدی و دير شده و هول هولکی ميای سر امتحانم نيست!موضوع ظاهراً يک چيزی توی ساعت واقعه است. ساعت امتحان

يکبار که توانستی تو ساعت امتحان از خودت بيای بيرون،يک نگاه به اطرافيات بينداز. اگر هم نتوانستی خودت را تحليل کن.يک چيز انکار ناپذير توی تو و بقيه وول می خورد.

کنکور يادم هست خيلی قبل از کنکور سر آزمون رفته بودم. آن موقع ترسم را تحليل کردم.صندلی آزمون که موجود خطرناکی نبود، در ورق امتحان هم که داستان وحشتناک نمی نويسند، مداد خودکارم هم که يک دفعه غول نمی شوند من را بخورند. خوب پس نتيجه گرفتم ترسم يک حس کاذب بوده و کلّی تلقين کردم نمی ترسم. اما چند دقيقه به امتحان مانده بود که ديدم قلبم تند می زند، جای شما خالی يک قضای حاجت فوری هم واجب شد که بلا به دور آن قدر انرژی در آن مصرف شد که فکر کردم الآن رکتم و ژژنوم و ... خودم را دفع می کنم، باز هم که نشستم ديدم انگار يک چيزهايی باقی مانده و بازگشت به دستشويی و... تا کنکور

بعد کنکور خيلی برايم آن ترس تعجّب داشت، حالا هم خيلی کم برای من و برای خيلی از دختر ها(به علت احساسات اضافه!) سر امتحان ها باقی مانده است(آقايان کم بودند از جامعه آماری حذف شدند). راستی از چی می ترسيم؟ نمره ی بد؟ برايمان اهميت دارد ولی نه آن قدر که بترسيم(و گر نه همه درسخوان شده بودند)، نمره ی خوب گرفتن که ديگر هيچ!

دقيقاً از نمره ی خوب يا بد گرفتن می ترسيم. از چيزی به اسم ابهام ، من تمام ترس های زندگيم را که بررسی می کنم اين ابهام هست، ترسم از آينده ابهام آن است،ترسم از مرگ ابهام بعدش،ترسم از تاريکی ابهام،ابهام،ابهام،ابهام...

راستی بايد با ابهام چه کرد، من مقابل ترس يا شايد حالا بهتر بگويم ابهام، آدم ها را سه دسته می کنم:

آن هايی که ابهام را مبهم رها می کنند، می ترسند، می لرزند، قلبشان تند می زند. از کوچکترين تغيير يا حرکتی می هراسند. زيادند ولی به شمار نمی آيند.

آن هايی که ابهام را هميشه منفی می بينند. کسايی که قبل از هر کاری شکست خورده اند، يعنی قبل از امتحان اطمينان دارند که خراب می کنند. کم نيستند زياد هم نيستند.

معدود آدم هايی هستند که در ابهام ها ايمان دارند که برده اند! آن ها ابهام را دوست دارند، چون پله ی پيش از موفقيّت است. از هيچ کاری يا تغييری نمی ترسند. در يک کلام اسطوره اند!

باشه...خوب... می دانم دسته بندی هايم مطلق نيستند يعنی آدم گاهی بين دسته ها شناور است. ولی بياييد در همه ی کار هايمان اسطوره باشيم مثل رستم نترس،مثل آرش قوی،مثل کاوه تکه چرم هايمان را بی واهمه به نيزه بکشيم و همه را تغيير دهيم. بدون ترس بدون ابهام...

راستی موضوع نوشته ام چی بود ؟ ترس ؟ اسطوره ؟ کاشکی در مورد آن ايمان هم می نوشتم چيزی که تو زمانه ی ما گم شده ، کاشکی در مورد مرگ هم می نوشتم در مورد آدم هايی که از ابهام بعدش نمی ترسند يعنی ايمان دارند.......

....که هر آینه و به تحقیق من تو را در شکاف قبرت خوابانیدم و جانت در میان گلوگاه و سینه ی من از تنت بیرون رفت.انا لله و ان الیه راجعون پس هر آینه و به تحقیق امانت باز گردانیده شد و گرو بازپس گرفته شد اما اندوه من همیشگی است اما شب من پس با بیداری به سر می رسد...

ای کاش منتقم زود تر این غم های جان سوز را التیام بخشد   آمین

خیسی ممتد چشم هایم را به شکوه نگیر . به این نگیر که تنهایی تار و پودم را آرام آرام می درد.

به شکوه از این نگیر که همه ی دوست داشته هایم ترکم کردند. حتی آن هایی که بیشتر از آن بودند. به درد خنجر های سهمگینشان نگیر....

به این بگیر که چشم هایم تاب نگاه مهربانت ندارند که دایم بدرقه ام می کنی.

یلحظ کل عین و العیون لا تراه.....